அமைதியைத் தேடி….

எனக்கும் ஆம்னி பஸ்களில் போடுகின்ற படத்திற்க்கும் எப்போதும் ஏழாம் பொருத்தம்தான்.அந்த டிரைவர் புண்ணியவானுக்கு நான் வருகிறேன் என்று எப்படி தெரியுமோ தெரியாது,சொல்லி வைத்தாற் போல் கர்ண கொடுர படங்களைத்தான் போடுவார்.தியேட்டர் என்றாலாவது ஓடி வந்து விடலாம்,ஓடும் பஸ்ஸில் என்ன செய்வது? தூங்கவும் முடியாது,படம் முடியும் வரை பார்த்துதான் ஆக வேண்டும்.அப்படித்தான் சில மாதங்களுக்கு முன் திமிரு படத்தை ஆம்னி பஸ்ஸில் போட்டு தொலைத்து விட்டார்கள்.படம் முழுக்க‌ அத்தனை கேரக்டர்கள் வரிசை கட்டி கொண்டு வந்து ஹை டெசிபலில் க‌த்தி விட்டு போனார்கள்.படம் பார்த்த பின்னும் ” எடுறா வண்டிய“, “ஏலேய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்” என்று யாரோ காதுக்குள் கத்துவது போலே இருந்தது.

தென் மாவட்டங்களில் இதை விட கொடுரம், அநேக தனியார் பஸ்களில் நான்கு டிவிக்கள் இருக்கும், ஒரே பாடலை, நாலு நரிகள் சேர்ந்து உங்க‌ள் காதுக்குள் ஊளை இடுவது போலிருக்கும்.

போன வருடம் கோவில்பட்டி பஸ் ஸடாண்டு சாலையில் நடந்த வந்து கொண்டிருந்தபோது,ஒரு கல்யாண மண்டபத்தின் முன் வைக்கப்பட்டிருந்த பூப்புனித நீராட்டு போஸ்டரில், பகத் சிங்கின் படம் பொறிக்கப்பட்டிருந்த‌தை பார்த்து பதறிப் போனேன்.பகத்சிங்கிற்கும் பூப்புனித நீராட்டு விழாவிற்கும் என்ன சம்பந்தம்? தேசபக்தியின் உச்சகட்ட வெளிப்பாடு போலும். இன்னும் மோசம்,அந்த மண்டபம் வாயிலில் காது கிழிய கதறிக் கொண்டிருந்த சினிமா பாடல்(வாழ வைக்கும் காதலுக்கு ஜே….) கோவில்பட்டி எல்லை வரை கேட்டிருக்கும்.என்னால் அந்த சத்ததில் ஒரு சில நிமிடங்கள் கூட இருக்கமுடியவில்லை,இருந்தும் பக்கத்து கடைகளில் அதற்கு போட்டியாக FM ரேடியோக்கள் அலறிக் கொண்டிருந்தன.ஏன்,கல்யாணம்,சடங்கு போன்ற குடும்ப விழாக்களில் லவுட்ஸ்பீக்கர்களை கதற விடுகிறார்கள்? முதலில் இந்த சத்த‌திற்கு நடுவே அவர்க்ளால் எப்படி உறவினர் கூட பேசமுடிகிறது? பக்கத்து வீடுகளில் வசிப்போர்க்கு(வயதானவர்கள்,படிக்கும் குழந்தைகள்) அது எவ்வள்வு எரிச்சல் மிகுந்த செயலாக இருக்கும் என்று ஒரு அடிப்படை Common Sense கூட இல்லை?

இந்த கொடுமைகள் போதாது என்று விநாயகர் சதுர்த்தி கொண்டாட்டங்கள் என்ற பேரில் தெருவுக்குத் தெரு,   குத்து பாடல்களை கதற விடுகிறார்கள். பிள்ளையாருக்கும் “Daddy Mummy வீட்டில் இல்லை தட‌போட யாரும் இல்லை” பாடலுக்கும் என்ன சம்பந்தம்? உண்மையைச் சொல்ல வேண்டும் என்றால் தத்தம் தெருவில் உள்ள ஃபிகர்கள் முன் ஒரு வித Show Offஐ காட்டும் மனப்பான்மையே தெரிகிறது.

மேலே சொன்ன நிகழ்வுகளுக்கு பொதுவான ஒன்று சத்தம்.ஏன் இவ்வளவு சத்தம் நம் அன்றாட‌ வாழ்வில்?

வீடு,சாலைகள்,பேருந்துகள்,திருவிழாக்கள்,கல்யாண மண்டபங்கள்,சினிமா உட்பட ஒரு இடம் பாக்கி இல்லாமல் சத்தம் பேரிரைச்சலாக அலைந்து கொண்டிருக்கிறது.அதிலும் குறிப்பாக செல்போன்,FM ரேடியோக்கள் வந்தபின் மயான அமைதி பாலு மஹேந்திரா படங்களில் மட்டுமே காணக்கூடிய பொருளாக மாறிவிட்டது. எனக்குத்தான் வயதாகிவிட்டதா, இல்லை எல்லோரும் இதே போல சத்த‌ததை உணர்கிறார்களா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை.தினமும் ஒரு மணி நேரமாவது எந்த சத்தமும் இல்லாமல் பூரண அமைதியோடு இருக்க முடியாதா என்ற‌ ஏக்கம் வருகிறது.

என்னைக் கேட்டால் ஆபிஸில் உள்ள அமைதி கூட நம் வீடுகளில் இல்லை.தூங்கும் நேரம் தவிர மற்ற எந்த‌ நேரத்திலும் டிவி அல்லது செல்போன் அலறி கொண்டிருக்கிறது.சரி,அதிலாவது ஒரு மென்மை இருக்கிறதா? Reality Show என்ற பேரில்,பங்கேற்பாளர்கள் முதல் தொகுத்து வழங்குபவர்கள் வரை காட்டுக் கூச்சல் போடுகிறார்கள். தீபாவளி,பொங்கல் போன்ற பண்டிகை நாட்களிலும் தொலைக்காட்சியை அணைக்க மறுக்கிறார்கள். போட்ட படத்தயே போடுறான் பாவி….என்று புலம்பிகொண்டு பார்த்ததையே திரும்ப திரும்ப பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறோம்.கடுப்பாக இருக்கிறது.இதனால்தான் என்னவோ இப்போதெல்லாம் கரன்ட் போனால் சலிப்பிற்கு பதில் ஒரு வித நிம்மதி உணர்வு வருகிறது.இனி வரும் காலத்தில், அமைதி என்பது வார்த்தையோடு மட்டும் போய்விடுமோ என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது.

Veg.Melody BGM- Cheenikum.

Just experience it, am getting emotional.No words can summarise this sheer Masterpiece.Typical Ilaiyaraaja’ish.

Note: Thanks a Zillion to the gentleman, who posted this in youtube.

Pazhassi Raja – a Mindblowing Experience.

Making Period Flicks is never an easy thing in India, unlike Hollywood,we dont have Budget-Friendly producers who doesn’t care about the money or time spent in making a movie.There a director can shoot for years till he gets his desired output.But in India only very few producers has the guts and money to take a risk in the period flicks.So the director has lots of constraints,he has to complete the movie in a specified time that too with the given resources.Really its an uphill task for any director, still Hariharan has come up with an indeed Magnum Opus Pazhassi Raja.Though the story is just a one-line i.e how Mammootty(Kerala Varma Pazhassi Raja)  faces British through his Guerilla Operations in the Wayanad woods,the screenplay and the way its executed with a grand treatment is something really amazing.Each and every frame reveals the enormous work put behind the scene.Dense forest locations,how Mammootty form a group for Guerilla warfare,how they are getting trained and how they assault the British by Bow and Arrows are shown in a classic style.Also the art director has taken utmost care in each and every thing,as a result the costumes,guns,tanks,wood houses,furnitures,palm leaf depict the 1790’s to us.On coming to performance side though Mammotty does a neat job its the Padmapriya who steals the show in the movie with her brilliant stunts.And finally comes the Maestro, Needless to say, as usual rocks the entire movie with his Scintillating Western Classical Style Background Scores.Esp.Theme Music during War sequences(Goosebumps Guaranteed),the scene where the tribals are learning martial arts &  the song Aadhiushassandhya Poothathivide are of typical Maestro’s stamp.Jus a tip of the iceberg in Maestro’s Magic below:

 

 

Pazhassi Raja – Watch it just for its Making and Ilaiyaraaja.

தேநீர் நாட்கள்.

நண்பர் ஒருவர் பன்னாட்டு நிறுவனத்தின் நேர்முகத் தேர்வுக்காக பெங்களூர் வந்த போது அப்படியே என்னைப் பார்ப்பதற்க்காக என் அறைக்கு வந்தார்.அவர் எனக்கு கல்லூரியில் ஒரு வருடம் சீனியர், இருந்தாலும் எனக்கு நல்ல பழக்கம்.பரஸ்பரம் ந‌ல‌ விசாரிப்புக‌ளுக்குப்பின் டீக‌டைக்குச் சென்றோம்.நண்பர் குழப்பத்துடன் “என்ன நண்பா டீ கடைன்னு பேக்கெரிக்கு கூட்டிட்டு வந்திருக்க ” என்றார். “பெங்களூர்ல டீ கடை,பேக்கெரி எல்லாம் ஒன்னுதான் ” என்றதும் நண்பர் மேலும் குழம்பிப் போய்” சரி, டீகடைன்னு சொல்ற,பாய்லர காணோம்? ” என்றார்.மச்சான், “  பெங்களூர்ல பாய்லர் வச்ச டீ கடை கிடையாது, ஒரு Flask’ல டீ மாதிரி ஒன்னு இருக்கும் அதத்தான் போனா போகுதுன்னு நமக்கு ஊத்தி கொடுப்பான்,இல்லை உங்களுக்கு பாய்லர் உள்ள டீகடைல தான் குடிக்கணும்னா,ஓசுர் தான் போகணும்”  என்றேன்.நண்பர் அந்த பேக்கெரி கடைகாரரை ” இதெல்லாம் ஒரு டீ கடை,இதுக்கு ஒரு ஓனர் ” என்ற ரீதியில் பார்வையால் சபித்துவிட்டு வாடிய முகத்துடன் அந்த So-called ‘டி’யை வாங்கி (பெருமாள் கோயில் தீர்த்தம் போல்) குடித்தார்.(நண்பர்,நேர்முகத் தேர்வில் தோற்றிருந்தால் கூட இவ்வளவு வருத்தபட்டிருக்கமாட்டார் போலும்)

ந‌ண்ப‌ரின் ம‌னநிலையை என்னால் முழுவ‌துமாக‌ புரிந்துகொள்ள‌ முடிந்த‌து‌, நானும் பெங்களூர் வ‌ந்த‌ போது இத்த‌கைய‌ க‌லாசார‌ மாற்ற‌த்தை(?) க‌ண்டு பல நாட்கள் புரியாம‌ல் த‌வித்திருக்கிறேன்.ஏன்,முதன் முதலில் பெங்களூர் வரும் அநேக த‌மிழ‌ர்க‌ளுக்கும் இதே மனநிலைதான் இருந்திருக்கும் என்று ந‌ண்ப‌ர் பேக்கெரி கடைகாரரை பார்த்த விதத்தில் தெளிவாகத் தெரிந்த‌து.
ந‌ம் மூளையில் டீகடை என்றால் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்று ஒரு Prototype உள்ளது.அதன் முதல் ரூல் பாய்லர்,அது இல்லாத டீகடையில் தேவாமிர்தமே குடித்தாலும் நமக்கு அது டீயாக தெரிவதில்லை.என்ன தான் வீட்டில் நெஸ்க‌ஃபே இருந்தாலும் பலர் தங்கள் நண்பர்களுடன் கடைகளில் டீ அருந்துவதை மிகவும் விரும்பத்தான் செய்கின்றனர்.குறிப்பாக கல்லூரி பருவத்திலிருந்து டீ கடை காதல் வளரத் தொடங்குகிறது.(அதை வளர்ப்பதில் தம் அடிப்போரின் பங்கு கணிசமானது.)ஒவ்வொரு நட்பு வட்டாரத்திலும் தம் அடிக்கும் நண்பனுக்குத் துணையாக தம் அடிக்காதோர் கூட்டமும் செல்கிறது.இங்கு எனக்கு இரண்டு விஷயங்கள் இன்றும் புலப்படவில்லை

1.தம் அடிக்கும் போது ஏன் டீ குடிக்கிறார்கள் ?

2.சரி,தம் அடிப்போர் தனியாகவும் செல்வதில்லை,துணைக்கு ஒருவனை கண்டிப்பாக அழைத்துச் செல்கிறார்கள்.(பெரும்பாலும் அந்தத் துணை தம் அடிப்பதில்லை.இதில் வேடிக்கை என்ன வென்றால் அந்தத் துணை ஒவ்வொரு தம் அடிக்கும் நண்பனோடும் தனித் தனியே டீ கடைக்குச் சென்று அது குடித்த டீக்களின் எண்ணிக்கை அவர்களின் ‘தம்’களின் எண்ணிக்கயைவிட அதிகம்.)

‌கல்லூரி முடிந்து சில வருடங்களுக்குப் பிறகு இரு நண்பர்கள் யதச்சேயாக சாலையில் சந்தித்தாலும் இரண்டொரு வார்த்தைகளுக்குப் பிறகு விழுகிற வார்த்தை ” வாடா மச்சான் ஒரு ‘டீ’ய போட்டுட்டே பேசுவோம் “.நமக்குத் தெரியாமலே டீகடைகள் நம் வாழ்வோடு பிணைத்துவிட்டன.எத்த‌னை டீ கடைக‌ள் வந்தாலும் கூட்ட‌திற்கு குறைவில்லை.என‌க்கும் டீ க‌டைக‌ளுக்குமான‌ நெருக்கும் சென்னையில் ஏற்ப‌ட்ட‌து.க‌ல்லூரி கால‌த்தில் ப‌ஸ் ஸ்டாண்டு டீ க‌டைக‌ளில் நின்று ஸ்கூட்டியில் போகும் பெண்க‌ளை ரசித்துக்‌ கொண்டிருந்த‌ நான், டீ கடைகளை ர‌சிக்க‌ ஆர‌ம்பித்த‌து திருவ‌ல்லிக்கேணியில்தான்.வேலை தேடி கொண்டிருந்த சமயம் மொத்த மேன்ஷனும் காலியாகவிட நான் மட்டும் தனித்துவிடபட்டிருப்பேன். விகடன்,குமுதம்,குங்குமம்,வண்ணத்திரையிலிருந்து ஹிண்டு வரை படித்து கிழித்த பின்பும் ஒரு நாளைக்கு நாற்ப்பத்தியெட்டு மணி நேரம் இருப்பது போல தோன்றும்.சரி, ஒரு கால் மணி நேரத்தையாவது விரட்டலாமே என்று கண்ட நேரத்தில் டீ கடைகளுக்குச் செல்ல ஆரம்பித்தேன்.காலை 5.30 மணி டீ கடைகள் திறப்பதில் ஆரம்பித்து இரவு 10.30 மணிக்கு கடைகள் மூடும் வரையில் எல்லா நேரங்களிலும் வித விதமாக டீ,லைட் டீ,1/2,காபி,மசாலா பால்,ராகி மால்ட் குடித்த அனுபவம் உண்டு.வேலை வெட்டி இல்லாததால் டீ கடையில் நடக்கும் சம்பவங்களில் கவனம் செலுத்த ஆரம்பித்தேன்.அவை மிகவும் சுவாரஸ்யமானவை.

எல்லா டீ கடைகளிலும் முன்று கதாபாத்திரங்கள் கட்டாயம் உண்டு.கல்லாவில் நாயர்,(சட்டை போடாத) டீ மாஸ்டர்,பக்கத்து கடைகள் மற்றும் மேன்ஷன்களுக்கு டீ எடுத்துச் செல்லும் ஒரு சிறுவன். காலை 7 மணியிலிருந்து முற்பகல் 11 மணி வரை வியாபாரம் ப‌டு அமர்க்க‌ள‌மாக‌ இருக்கும்.பொதுவாக‌ க‌ட்டிட‌ வேலைக்குச் செல்ப‌வ‌ர்க‌ள் காலைச் சிற்றுண்டி டீ க‌டைக‌ளில்தான்.ஒரு ப‌ன் அல்ல‌து இர‌ண்டு பொறைக‌ள்,டீயுட‌ன் முடித்து கொள்வார்க‌ள்.ஒரு கூட்டமாகத்தான் வருவார்கள்.(இதே கூட்டத்தில் ஒரு பெண் 11.30 மணி அளவில் தூக்கு ஒன்றில் டீ கேட்டு வருவாள்)அதன் பிறகு நடைபயிற்சி சென்று திரும்பியவர்கள்,மேன்ஷன்வாசிகள்,கழுத்தில் தாலி,வாயில் ‘தம்’ மற்றும் கையில் தேநீர் கிளாஸுடனும் இருக்கும் மென்பொருள் ஆசாமிகள்.

கீழ்கண்ட மூன்று விஷயங்கள் எல்லா டீ கடைகளுக்கும் பொதுவானவை:

1.முன் பின் தெரியாத எவரும் உரிமையோடு மாஸ்டர் ஒரு லைட் டீ, 2 காபி,மாஸ்டர் ஒரு 1/2 டீ,மாஸ்டர் 6 டீ அதில ஒன்னு சக்கர கம்மி என்று சொல்லும் விதம் எனக்கு ஆச்சரியமாகவும்,சந்தோஷமாகவும் இருந்தது.

2.பல சமயம் 15 கிளாஸ்கள் வரிசையாக அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருக்கும்,பக்கத்து கடைகளில் குடுப்பதற்க்கு.டீ மாஸ்டர் எடுக்கும் பாலின் அளவு மிகச் சரியாக 15 கிளாஸ்களை நிரப்பும்.அவர் டீ ஆத்தும் விதம் ம‌ற்றும் வேகம் எல்லாமே ரசிப்புக்குரியவை.

3.டீ கடையில் வேலை பார்ப்போர் பெரும்பாலும் வெளியில் சாப்பிட மாட்டார்கள்,கடையின் உள்ள‌யே ஒரு பானையில் சாதம் வைத்து சாப்பிடுவார்கள்.

மாலை வேளைகளில் திருவல்லிகேணி டீ கடைகளுக்கு முன்னால் பெரிய இருப்புச்சட்டியில் மசாலா பால் கொதித்துக்கொண்டிருக்கும்.இதற்கென்று ஒரு ரசிகர் கூட்டமே உண்டு.

இப்படி பட்ட‌ நினைவுகளை சுமந்து வந்த எனக்கு பெங்களூர் டீ கடைகளின் அனுபவம் எப்படி இருந்திருக்கும் என்று சொல்லத் தேவையில்லை…….

Absolute Hilarious!!

A Wednesday – Once in a life time such movie comes.

What the hell ? When everyone going gaga over ” Unnai Pol Oruvan “, why am scribbling about ” A Wednesday ” ? To show am different from others ? Never.Exactly a year before, when ” A Wednesday ” was on the theatres, i dint feel like to give it a chance since i was looking forward for ” Tahaan ” @ that time coz of Santhosh Sivan.Then positive reviews came from all the side, but it was out from the theatres when i thot of trying it.So i bought the DVD (Thanks to Moserbaer) only to place in my wardrobe (Infact i dint even open the DVD wrapper) Finally today when my roomates were getting ready for ” Unnai Pol Oruvan ” i decided to try the original first.The movie ended around 12.30.I was almost speechless and the movie completely took my breath away.With no mood to sleep, i was keep on wandering to hall and bedroom with my mind rewinding the scenes.Hardly, i’d experienced such kinda feelings and emotions after watching a movie.

 

The way the movie get into the flashback thru Anupam Kher’s narration is itself a classic attempt of story telling.The lightning-pace screenplay,brilliant execution of the scenes,well matured dialogs (Eg.They have asked the questions on Friday and Saturday.Iam just replying to them on Wednesday.) and amazing performances (in the descending order scale) by Naseeruddin Shah (Simply unbelievable performance.!!!) Anupam Kher,Jimmy Shergill makes the movie one of the best ever in Indian Cinema.Above all, the director’s brilliance was clearly evident in the way he handled the characterisation of two cops(Raj & Arif).Instead of abruptly linking them into the story,first portraying their characters with a scene and joining them into the story is a brilliant idea.

Its  really hard to believe this is a debut movie  for Neeraj Pandey.After Katradhu Thamizh, i would say this is a movie straight from the director’s heart without any compromises for the so-called commercial purposes.It doesn’t matter whether u have watched Unnai Pol Oruvan or not,please grab a Moserbaer DVD(50 INR only) and experience a terrific roller-coaster ride.

a neat write-up on S.A.Rajkumar’s early period compositions.

நல்ல பதிவு,நம்மில் பலருக்குத் தெரியாத சில ஆச்சரியமான தகவல்கள் கூட.

Here’s the Link written by one of my good friend Kanapraba, in Twitter  : S.A.Rajkumar’s early period compositions.

 

Am devoting this post to T.Rajendar.

Though listening to this song for years, i haven’t got so emotional as in the last few days,hence of late it become an habit not going to bed without listening feeling Vaigai Karai Kaatre…..Agreed Jesudas or Yesudas (as u prefer) has done a remarkable job in evoking the poignancy, but  wat’s the most beautiful thing is,T.Rajender’s soulful Orchestration,which took the song to Himalayan levels.Eg.a Solo pathos violin piece in both interludes is jus more than a classic which kindles all our emotions, thus we end up in crying literally.(Also you can hear a mild guitar piece in the background when the violin is playing in both interludes.) Wat’s more surprising is, as in Raja’s style,T.R. has used Guitar in a pathos number which is very unconventional in those days.

Actually i thot of writing only abt the Vaigai Karai Kaatre, but accidentally chanced upon another gem in youtube (when searching for Vaigai Karai Kaatre…) which proved sternly, TR is not a Kaama Soma composer, instead he loves to use pretty lively instruments in orchestration which is so pleasant to ears unlike TR’s today compositions.Wats so special abt this song ? Sheer Sitar Magic!!! Song starts off with a violin orchestration followed by Sitar,there after you can hear only Sitar thru out the song in all the three interludes drenched in Hindustani Classical Flavour.Needless to say, SPB has done an excellent job as usual.

Ironically, TR has become a joker today in our minds, Thanks to his clown-like appearances in the movies + nonsensical approach in interviews.Still i feel he carved a space in the Tamil Music with his evergreen melodies.(But sadly the current genre folks unable to realise those ones.)

Missing Good Old Days TR.

Why Twitter Rules?

Its been more than 2 hrs since i logged into wordpress with an intention of breaking my hibernation,still i can’t get the right words for a post.But interestingly i managed to post 15+ tweets @ the same time.Here lies the Twitter’s Mantra for success.

Twitter’s Motto is, Simple, but Powerful.

Why Twitter Rocks ?

You no need to sit and think for hours to post a stuff unlike blogs.

You no need to worry abt the quality of your stuff or the hit ratio or negative comments.

Above all its simplicity with no-nonsense rules and grammars applied in it to accomplish a stuff.

Why many go gaga over Twitter ?

• You no need to sit and think for hours to post a stuff unlike blogs.
• You no need to worry abt the quality of your stuff or the hit ratio or negative comments.
• Most importantly No-nonsense rules and grammars applied in it to accomplish a stuff.
• You can say about anything from Share Market to Cinema, from Physiology to Biotechnology, from Paravai Muniyamma to Pameela Anderson since u need jus one iota of information unlike blog where u have to know something to write atleast a para.
• You can scribble what you feel,what you have seen or experienced in your day today life.

Can u  imagine the following stuffs in your blog?

• Officela ஒரு பொண்ணு சூப்பரா லுக் விட்டா.
• நேத்து Night கனவுல Trisha வந்தா.
• Leaving from the Office. 
• Microprocessorla இந்த தடவையும் Cup வாங்கிட்டேன்
• எந்த பொறம்போக்கோ Cell Phonea அடிச்சுட்டான் Busla.
• எங்க தெருல நாய் தொல்ல தாங்க முடியல‌.
• ஊர்ல நல்ல மழை.

An article which i read in last month’s Hindu says that Post-Twitter

” Blogs traffic has come down by 30%,  Thanks to the bloggers dormancy in their blogs. “

No Surprises in it. In short, Twitter is like Pettai Rap ,you no need to become a Maestro to craft a song with its complex Raaga definitions.You Just be a Thenisai Thendral Deva,look @ the life and compose a Gaana hands down.

Stupidity.

I was bit surprised when i found a fork and spoon in my plate along with poori.Not only this, i find many folks wrestling with rava dosa by using spoons.Just coz of this,i think of-late most of the servers are placing the spoons in plates before u ask.Eating with hands or spoon doesn’t matter, its one’s own choice.But there’s a basic criteria what all the foods are meant for spoons and what all for hands.Struggling with rava dosa or poori by using spoon is utter stupidity.Why we use spoons, jus coz some foods aren’t comfortable with hands,but when the spoon itself becoming a burden then why the hell we need to use?