*********

நல்ல கவிதையை ரசிக்க ஒரு பக்குவப்பட்ட மனநிலையும் பொறுமையும் தேவை.எப்போதும் கடைசி ரயிலைப் பிடிக்கும் மனநிலையில் இருக்கும் என்னைப் போன்ற அவசரகுடுக்கைகளுக்கு அது சுட்டுப் போட்டாலும் வராது.என்னுடைய கவிதை ரசனை வைரமுத்து,வாலி எழுதிய சினிமா பாடல்களோடு முடிந்துவிடும்.வார பத்திரிகைகளில் வரும் பல கவிதைகளை படித்தாலும் ஒன்றிரண்டுதான் புரியும்.புரியாதவற்றை  பிரயத்தனப்பட்டு புரிந்துகொள்ள எனக்கு விருப்பமுமில்லை பொறுமையுமில்லை.அந்த சமயங்களில்,நம் பேட்டையே சிறுகதை நாவல் என்று என்னை நானே ஏமாற்றிக் கொள்வதுண்டு.இருந்தாலும்,அபூர்வமாக சில கவிதை கவர்வதுண்டு.அப்படி ஒன்று இந்த மாத உயிர்மை இதழில் வந்தது.எழுதியவர் தேவதச்சன்.

நீ எனக்கு
எவ்வளவு முக்கியம் தெரியுமா
பாம்புக்கு

ா

எவ்வளவு முக்கியமோ
அவ்வளவு முக்கியம்!

*********

வெற்றிமாறனுக்கு தேசிய விருது கிடைத்தது மிகுந்த சந்தோஷத்தை கொடுத்தது.ஆடுகளம் தமிழில் ஒரு முக்கிய முயற்சி((எண்பதுகளில் நாயகன் வந்ததைப் போல).ஒரு காட்சியை எப்படி அணுக வேண்டும் என்பதை ஆடுகளத்தை பார்த்து தெரிந்து கொள்ளலாம்;அந்தளவுக்கு படத்தின் ஒவ்வொரு காட்சியிலும் இயக்குனர் மற்றும் ஒளிப்பதிவாளரின் அசாத்திய உழைப்பு தெரிந்தது.

இன்னும் சரியாகச் சொன்னால்:

சினிமாவில் திரைக்கதை எவ்வளவு முக்கியமோ அதை விட முக்கியம் இயக்குனர் ஒரு காட்சியை எடுக்கும் விதம் அல்லது அணுகும் விதம்.எழுத்தில் சாதாரணமாய் தெரியும் காட்சிகள் கூட இயக்குனரின் அழகான Screen Presence’ஆல் பிரமாண்டமாக மாறுவதுண்டு.அந்த வகையில் ஆடுகளத்தோடு ஒப்பிட்டால், இந்த வருடத்தில் வேறு ஒரு படமும் அதன் பக்கத்தில் கூட நிற்கத் தகுதியில்லை.

பி.கு: ஒத்த சொல்லாலே நடனமைப்புகெல்லாம் விருது கிடைத்ததில் எனக்கு உடன்பாடில்லை,ஆனால் விருதில் ஒளிப்பதிவை கண்டுகொள்ளாதது வருத்தமே.

அப்படி போய்ச் சேர்ந்தவைதான்  சமீபத்திய இரண்டு  விருதுகள் :

• பாலசந்தருக்கு Dada Saheb Phalke விருது.
• ஆடுகளம் படத்திற்காக வெற்றிமாறனுக்கு சிறந்த இயக்குனர் விருது.

சினிமாவை வெறும் வியாபார ரீதியில் அணுகாமல்  ஆத்மார்த்தமாக நேசித்த/நேசிக்கும் ஒரு சில நல்ல இயக்குனர்களில் பாலசந்தர் மிக முக்கியமானவர். அவருக்கு இந்த விருது,(வழக்கம் போல்) தாமதமாக வந்து  அங்கீகாரம்தான் என்றாலும் புண்ணியவான்கள் இப்போதாவது கொடுக்க வேண்டும் என்று நினைத்தார்களே என்பதற்காகவே தேர்வுக்குழுவைப் பாராட்டலாம்.

இலக்கியநய வசனங்கள்,இயல்பு வாழ்க்கைக்கு  கொஞ்சங்கூட அருகில் வராத ஒழுக்கசீல ஹீரோக்கள்,பாவப்பட்ட ஹீரோயின்   கதாபாத்திரங்கள்,அரதப் பழசான குடும்ப கதைகள்  என்று திரும்ப திரும்ப ஒரே வட்டத்திற்குள் உழன்று வந்து கொண்டிருந்த நேரத்தில் பாலசந்தர் வரவு – அன்று  தமிழ்  சினிமாவிற்கு மிகவும் தேவைப்பட்ட ஒன்று.அதீத Melodramaவில் தத்தளித்துக் கொண்டிருந்த அன்றைய தமிழ் சினிமாவில்,அவர் படங்கள் முற்றிலும் Unconventional-Satirical.

ஹிந்தியில்கூட Shyam Benegal – Ankur,Nishant,Bhumika என்று Parallel Cinemaவிற்கு அழகான தொடக்கம் அமைத்து கொடுத்த நேரம்,தமிழில் – ஜெய்ஷங்கரின் கௌபாய் படங்கள்,சிவாஜி,எம்.ஜி.ஆரின் கடைசி கால ஈஸ்ட்-மென்-கலர் படங்கள் வந்து கொண்டிருந்தது.அந்த நேரத்தில் தமிழ் சினிமாவின் ஒரே மாற்று கே.பி.அவர் எடுத்துக்கொண்ட களம்-கதை-கதாபாத்திரங்கள் என அனைத்தும் புதிது.ஒட்டுமொத்த திரையுலகம் எம்.ஜி.ஆர், சிவாஜியையே நவகிரகம் போல் சுற்றி வந்த காலத்தில்கூட கே.பி தன் Script ஒன்றையே நம்பியவர்.கே.பி படங்களில் எனக்கு பிடித்தது மூன்று விஷயங்கள்

• அவர் அமைக்கும் ஹீரோயின் கதாபாத்திரம்.

அவ்வளவு Powerful-Egoistic-Matured கதாபாத்திரத்தை வேறெந்த தமிழ் படத்திலும் பார்த்ததில்லை.சுமித்ரா(நிழல் நிஜமாகிறது),சுஜாதா (அவள் ஒரு தொடர்கதை,அவர்கள்),சுகாசினி (சிந்துபைரவி,மனதில் உறுதி வேண்டும்),சீதா(உன்னால் முடியும் தம்பி),சரிதா(தப்புத் தாளங்கள்) என எந்தப் படத்தை எடுத்துக் கொண்டாலும் கே.பியின் Heroine-Characterisation ஏற்படுத்தும் பாதிப்பு அவரின் படத்தைவிட அதிகம்.வறுமையின் நிறம் சிகப்பு போன்ற Hero-Centric படங்களில்கூட ஸ்ரீதேவி கதாபாத்திரம் அவ்வளவு அழகான முக்கியத்துவத்தோடு இருக்கும்.

இன்னும் ஒரு நல்ல உதாரணம்:

பார்த்தாலே பரவசத்தில்,மாதவனிடம் விவாகரத்து ஏற்பட்டு சிம்ரன் வீட்டை விட்டு வெளியேறும்போது,நான் வாங்கி கொடுத்த சேலையத்தான் நீ கட்டியிருக்கே என்று மாதவன்  சொன்ன ஒரே காரணத்தால்,காருக்குள் இருந்துபடியே சேலையை கழற்றி  எறிந்து  கண்ணாடியை உயர்த்திவிட்டு செல்லும் அந்த அலட்சியம்; Typical K.B Brand.

• ஆண்-பெண் உறவுகளை கையாளும் விதம்.

காலம் காலமாய் தமிழ் சினிமாவில் போலியாய் சித்தரித்து மக்களை ஏமாற்றி-காட்டப்பட்ட  ஏக பத்தினி விரதனான ஹீரோ;கணவனே கண் கண்ட தெய்வம் என கோட்பாடுடைய ஹீரோயின் போன்ற அபத்தமான கிளிஷேக்களான  கடாசி விட்டு,ஆண்-பெண் பேதமின்றி ஒவ்வொரு மனிதனுக்குள் இருக்கும் உண்மையான உணர்வை திரையில் வெளிக்கொணர்ந்தவர்.காமத்தை கேபியைப் போல் யாரும் உண்மையாக அணுகியதில்லை.சிந்து பைரவியில், ஜே.கே.பி-சிந்துவிற்குமிடையே பூங்காவில் நடக்கும் சந்திப்பில் இருவரின் யதார்த்த நிலையும் மறந்து தங்களை இழக்கும் அந்த நிகழ்வு ஒன்று போதும் கே.பியின் அட்டகாசமான Human-Mind-Studyக்கு.

ஜே.கே.பி Characterisation சமூகத்தில் உள்ள சராசரி மனிதனின் பிரதி. என்னதான் இன்று நாம் ஒவ்வொரும் கம்ப்யுட்டர்முன் உட்கார்ந்தாலும்,Allen Solly சட்டையில் Perfume அடித்து பண்பட்டவராக சமூகத்தில் காட்டிக் கொண்டாலும், மனதின் ஓரத்தில் ஒளிந்திருக்கும் காமம் அப்படியேதான் இருக்கிறது.அதனிடம் பல நேரங்களில் நாம் நம்மையே இழக்கத்தான் செய்கிறோம்.2011′ல் கூட இயக்குனர்கள் சொல்லத் தயங்கிய விஷயங்களை முப்பத்தைந்து வருடங்களுக்கு முன்னரே சொல்லும் துணிச்சல் அவருக்கு இருந்தது.அதனால்தான் அரங்கேற்றம்,அபூர்வ ராகங்கள்,அவள் ஒரு தொடர்கதை,மூன்று முடிச்சு,அவர்கள், என கே.பியின் படைப்புகள் எல்லாமே  ahead-of-its-time.கே.பி Zoologyதான் படித்தாரா இல்லை Psychology படித்தாரா என்று சந்தேகமாக இருக்கிறது.

• சமூக அக்கறை

எந்த ஒரு இயக்குனருக்கும் நம் வாழும் சமூகத்தை பற்றிய அக்கறை கொஞ்சமாவது இருக்க வேண்டும்.எடுக்கிற படம் கேவலமாக  இருந்தால்கூட சகித்துக்கொள்ளலாம் அது மக்கள் மனதை கெடுக்காமல் இருந்தாலே உத்தமம்.ஆனால் இன்று வரும் படங்களை(ரேணிகுண்டா,பருத்தி வீரன்,சுப்ரமணியபுரம்,சிவா மனசுல சக்தி,களவாணி,ஆடுகளம்,பொல்லாதவன்)
பார்த்தாலே அவர்களின் சமூக அக்கறை எந்த அளவில் இருக்கிறது என்று தெரிகிறது.எதற்காக ஹீரோக்களை படு தறுதலைகளாக காட்டுகிறார்கள் என்று புரியவில்லை.முணுக்கென்றால் டாஸ்மாக் செல்கிறார்கள்.சக நண்பர்களோடு பீர் அடிப்பதையே தொழிலாக வைத்திருக்கிறார்கள்.பீர் அடிப்பதை இளைஞர்களின் Statusஆக எதற்கு சித்தரிக்க முற்படுகிறார்கள்? போதாதற்கு அளவு கடந்த வன்முறை-அருவாள் வெட்டு காட்சிகள். இது பள்ளி-கல்லூரி மாணவர்களின் மனதை எந்தளவு பாதிக்கும் என்ற அடிப்படை பொது அறிவுகூட இல்லை,இவர்கள் எதற்கு சினிமாவிற்கு வருகிறார்கள் ?

மேற்கண்ட எண்ணங்கள் தன்னிச்சையாக எழும் ஒவ்வொரு முறை உன்னால் முடியும் தம்பி,வறுமையின் நிறம் சிகப்பு போன்ற படங்களை பார்க்கும்போது.வலிமையான கருத்துக்களை எவ்வளவு எளிதாக வசனங்களில் சொல்லியிருப்பார்.கே.பியின் சில துணை கதாபாத்திரங்களுக்காகவே அவர் படங்களை வெறித்தனமாக பல முறை பார்ப்பதுண்டு (மரம்-நடுவதை மிகவும் விரும்பும் வேலைக்கார கிழவர்(உன்னால் முடியும் தம்பி ),வாய் பேச முடியாத ஓவியன்(வறுமையின் நிறம் சிகப்பு))

கடைசியாக :
சேகர் கபூர் பல வருடங்களாக சொல்லி வருகிறார் எதிர்காலத்தில் தண்ணீர் எவ்வளவு முக்கிய பிரச்சனை ஆகப்போகிறது என்றும்,அதை வைத்து “Paani” என்ற பேரில் ஒரு படம் எடுக்க போவதாகவும்.

கே.பி, முப்பது வருடங்கள் முன்பே ஆர்ப்பாட்டமே இல்லாமல் அதைச் செய்துவிட்டார் தண்ணீர் தண்ணீர் படத்தில்.

இப்போது நினைத்தாலும் எல்லாம் கனவு போல் உள்ளது.டிகிரி முடித்த கையோடு சென்னை பயணம். நண்பர்களோடு கூடாரமிட்டது திருவல்லிக்கேணி மேன்ஷனில்.எங்கள் வகுப்பிலேயே வேலை தேடி சென்னைக்கு வந்த முதல் பெருமை எங்கள் குழுவையே சாரும்.அதே போல் கடைசியாக வேலை கிடைத்த பெருமையும் எங்களையே சாரும்.வேலை இல்லையென்ற ஒரே கவலையைத் தவிர வேறு கவலை எதுவும் இல்லை.வாழ்க்கை நன்றாகத்தான் கழிந்து கொண்டிருந்தது.

திருவல்லிக்கேணி மேன்ஷன் தினங்கள் மறக்க முடியாதவை.எனக்கு மட்டுமல்ல வேலை தேடி அங்கு வந்த எந்த ஒரு இளைஞனுக்கும் அப்படித்தான்.சென்னையில் எந்த ஒரு இடத்திலும் இல்லாத நெருக்கத்தை திருவல்லிக்கேணியில் உணரலாம்.(கட்டடங்களின் நெருக்கத்தை சொல்லவில்லை)

மிர்ச்சி சுச்சியின் “ஹலோ சென்னை”யுடன் எல்லா நாளும் விடியும்.பிறகு ஆடி அசைந்து டீகடைக்குச் சென்று வ‌ழக்கமான புலம்பல்களுடன் (என்னலே Freshers’அ ஒரு பய கூப்ட மாட்றான் ?) டீ/காபியை குடித்து கொண்டிருப்போம்.இதற்கிடையில் எதாவது பன்னாட்டு நிறுவனத்தில் வேலை செய்யும் இளைஞன் கண்டிப்பாக டீகடைக்கு வருவான் கழுத்தில் கம்பெனி தாலியோடு.அவனை, எங்களைப் போன்ற சிலர் ஏக்கத்தோடும்/வயித்தெரிச்சலோடும் பார்த்துக்கொண்டிருப்போம்.”டீகடைல என்ன கம்பெனி Tag வேண்டிக் கிடக்கு,ஆஃபிஸ்க்குள்ளே போய் Tag’அ போட்டா என்ன. எனக்கு மட்டும் வேலை கிடைக்கட்டும், ங்கொயால கக்கூஸ்ல கூட Tag’அ கழட்ட மாட்டேன்” என்று முணுமுணுப்பான் நண்பன்.

பின் மறுபடி மேன்ஷன் வந்து சிறிது நேரம் ஹிந்துவை மேய்ந்தால் முன் அனுபவம் உள்ளவர்கள் மட்டும் நேர்காணலுக்கு வரவும் என்று வக்கணை வளிக்கும்.அத்தி பூத்தாற் போல் என்றாவது Freshers’க்கு வேலை வாய்ப்பு விளம்பரம் வரும்.ஆனால் 10,12,டிகிரி என‌ ஒவ்வொன்றிலும் 70% கேட்பார்கள்.எனக்கும்,என் நண்பர்களுக்கும் மொத்தமாக கூட்டி பார்த்தாலே 70% வராது இதில் 10,12 என்று தனி தனியாய் பார்த்தால் கேட்கவே வேண்டாம்.

சரி,சாஃப்ட்வேரில்தானே இந்த மதிப்பெண் பிரச்சனை என்று BPOக்களுக்கு சில காலம் படை எடுத்தோம்.BPOக்களின் சிறப்பம்சமே எத்தனை தடவை தேர்வில் தோற்றாலும் மறுபடி மறுபடி வரலாம்.அதோடு வருடம் முழுவதும் வேலை வாய்ப்புகள் இருக்கும்.சாந்தோமில், ஒரு பன்னாட்டு BPO இருந்தது.எப்பொழுதெல்லாம் மேன்ஷனில் பொழுது போகவில்லையோ இல்லை கரண்ட் கட் ஆனாலோ உடனே அங்கு தேர்விற்கு கிளம்பிவிடுவோம்.அடிக்கடி அங்கு தேர்விற்கு சென்றதன் விளைவு கேள்வித்தாள் குடுக்கும் முன்னரே, பதில்களை தாளில் டிக் செய்யும் திறமை பெற்றிருந்தோம்.போதாதற்கு தேர்விற்கு வந்த அனைவருக்கும் காபியும் பிஸ்கட்டும் தந்தார்கள்.ஒரு எழுத்துத் தேர்வு மற்றும் இரண்டு நேர்காணல் ரவுண்ட்.ஒவ்வொரு தடவையும் இர‌ண்டாவது ரவுண்டில் வெளியனுப்பிவிடுவார்கள்.ஒரே ஒரு தடவை அதிசயமாக கடைசி ரவுண்டில் நுழைந்தேன்.ஆனால் ஒரே கேள்வியில் அந்த கனவும் பொய்த்துப்போனது.எதற்காக MCA படித்துவிட்டு BPO பக்கம் வருகிறாய் என்று தேர்வாளர் கேட்க ஒரு வித பதட்டத்தில் BPOக்களில் சேர்ந்தால் Englishஐ நன்றாக improve செய்து கொள்ளலாம் என்று சொன்னேன்.Englishஐ Improve செய்தபின்தான் இங்கு வரவேண்டும்,இங்கு வந்து Improve செய்ய இது என்ன Vivekananda Institutea? என்று கேட்டதன் விளைவு BPO சகாப்தம் முடிந்துபோனது.

To Be Contd….

Bangalore Central அருகே இருக்கும் Crossword Book Shop‘ல் ஒரு அரை மணி நேர சுற்றல்.ஒவ்வொரு ஷெல்ஃபிலும் உள்ள புத்தகங்களின் தலைப்புகளை மேய்ந்து,சில புத்தகங்களின் பக்கங்களை புரட்டி,பின் மாடிக்குச் சென்று ஏதாவது நல்ல ஹிந்தி படங்களின் டிவிடிகள் குறைந்த விலைக்கு இருக்கிறதா என்று பார்ப்பது,பின் மதிய உணவிற்காக பிருந்தாவன் ஹோட்டலுக்குள் புகுவது என் சம்பிராதய காலை நேர‌ அட்டவணை.

Post-Lunch ஹிகின்பாத்தம்ஸ்.எப்போது சென்றாலும் வழக்கமான எரிச்சலூட்டும் தலைப்புகள்.சாண்டில்யனின் “கடல் புறா “,கல்கியின் “பார்த்திபன் கனவு”,சோழர் வரலாறு,ஓஷோ புத்தகங்கள்,வாழ்வில் முன்னேறுவது எப்படி,30 நாளில் கன்னடம்,பருத்தி வீரன் திரைக்கதை,IPS ஆவது எப்படி,மனசே ரிலாக்ஸ் ப்ளிஸ,செட்டிநாட்டு சமையல்.இதையும் மீறி நீங்கள் ஏதேனும் இலக்கிய புத்தகத்தை கேட்டால்,தமிழ்ப் பிரிவில் வேலை செய்யும் நபர்,அவரின் வழக்கமான பதிலை வைத்திருப்பார்.பெரிய லிஸ்ட் கொடுத்திருக்கேன் சார்,Month-Endla வந்துரும்.அதுலே நீங்க சொன்னது இருக்கு.ஆனால், அது எந்த Month-End என்பது மடிவாலா அய்யப்பனுகே வெளிச்சம்.இருந்தும்,காவெரி நடுவர் மன்ற‌ தீர்ப்புக்கு காத்திருக்கும் தமிழனைப் போல ஒவ்வொரு வாரமும் நம்பிக்கையோடு சென்று ஏமாறுவது, இன்று வரை நடந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது.இனியும் நடக்கும்.

இப்படி போய் கொண்டிருந்த என் வார இறுதிகளில் ஒரு திடீர் மாற்றம்.இரண்டு அருமையான புத்தக கடைகளை போன வாரம் பார்க்க நேர்ந்தது.இரு நல்ல புத்தக கடைகளை கண்டு கொள்ள எனக்கு பெங்களூரில் நாலு வருடம் ஆனது.வெட்கக்கேடு!!

Blossom Book House இருக்கும் இடமே சுவாரஸ்யம்.Church சாலையின் இரு பக்கம் முழுதும் பரவியிருக்கும் பப்புகள்,இளம் ஜோடிகளின் குறும்புச் சிரிப்புகள்,கன்னத் தடவல்கள்,கால் சீண்டல்கள்,உரசும் பீர் கோப்பைகள்,லவுட்ஸ்பீக்க‌ர்களின் கதறல்கள் என்று அமெரிக்கனிஸத்தை பிரதிபலிக்கும் ஒரு இடத்தில் அமைதியாக ஒரு புத்தக கடை மூன்று தளங்களில் வீற்றிருப்பது எனக்கு புரியாத புதிராக உள்ளது.

Blossom‘ல், தரை தளம்,முதல் தளம்,இரண்டாம் தளம்,மூன்றாம் தளம் என ஒவ்வொரு தளத்திலும் Steel Rackகுகள் முழுக்க புத்தகங்கள்.புதிய புத்தகங்களோடு பழைய புத்தகங்களும் கிடைக்கிறது.குறுகலான படிகளில் ஏறி ஒவ்வொரு தளமாக புத்தகங்களை ரசிப்பது, இரு பக்கமும் Steel Rackகுகளில் புத்தகங்களுடன் ஊடே நாம் தனியாக நடந்து வருவது அலாதி இன்பம்.புதிய புத்தகங்களுக்கு 20% தள்ளுபடியும் பழைய புத்தகங்களுக்கு 50%-60% வரை தள்ளுபடி தருகிறார்கள்.

உதாரணமாக‌, Crossword”ல் ஸாலிங்கரின் “The Catcher in the Rye” நாவல் விலை 299,Blossom‘ல் 240.இதே நாவலை பழைய புத்தகமாக வாங்கினால் விலை 90தான். Classics,History,Music,Movies,Educational,Auto-Biography,Self-Improvement,Non-Fiction என்று சகல Genre’களிலும் புத்தகங்கள் இருக்கின்றன‌.இது தவிர National Geographic’ன் பழைய இதழ்கள் குவித்து வைத்திருக்கிறார்கள்.விலை 30Rs.நீங்கள் புத்தகத்தின் தலைப்பை மறந்தாலும் அங்குள்ள கணிப்பொறியில் Google Search செய்து தலைப்பை எடுத்து கொள்ளலாம் என்பது கூடுதல் வசதி.

Web Portal : http://www.blossombookhouse.com/

Address : #84/6, Opp to Amoeba, Church street(Off Brigade Road), Bangalore-560001

அடுத்தது Select Book Store.Brigade Road’ன் ஊடே குறுகலான ஒரு சாலையில், பூனை பதுங்கியது போல கண்ணுக்கு எளிதாக அகப்படாமல் இருக்கிறது.65 ஆண்டுகளுக்கு மேலாக இயங்கி வரும் இந்த புத்தகக் கடை,இந்தியாவின் பழமையான புத்தகக் கடைகளில் ஒன்று.

கடையின் நிறுவனர் K.B.K Rao தேர்ந்த வாசிப்பாளர்.புத்தகங்களை வெறும் வியாபார நோக்கோடு அணுகாமல் உண்மையாக நேசிப்பவர்.அதனால் தான 65 ஆண்டுகளுக்கு மேலாக அவரால் இந்த புத்தகக் கடையை வெற்றிகரமாக நடத்த முடிந்திருக்கிறது.கடையின் வெளித் தோற்றம் ஒரு சிறிய அறையயைப் போல இருந்தாலும் எங்குமே கிடைக்காத பல அரிய‌ புத்தகங்களுக்குகாக பலர் விரும்பி வருகின்றனர்.முழுக்க முழுக்க பழைய புத்தகங்கள் தான்.

விலையும் அதனால் மிகக் குறைவு.புத்தகத்தின் விலை எண்பது ரூபாய் என்று போட்டிருந்து,நீங்கள் எண்பது ரூபாயா!! என்று வாய் பிளந்து கேட்டால் உடனே கீழே இருக்கும் படத்திலிருப்பவர் எழுபது ரூபாய் என்பார்.மறுபடி எழுபது ரூபாயா!! என்று திருப்பிக் கேட்டால் அறுபது ரூபாய் என்பார்.இப்படியே புத்தகத்தின் விலையை எவ்வளவு குறைக்க வைக்க முடியுமோ அவ்வளவு குறைக்க வைப்பது உங்கள் சாமர்த்தியம்!!

கடந்த வாரம், நான் முதன் முதலில் இக்கடைக்குச் சென்ற போது George Orwell‘ன் “Animal Farm” கண்ணில் பட்டது.அது 1972‘ல் யாரோ பம்பாய் நூலகத்தில் வாங்கியது.எங்கெங்கோ பலரிடம் கைமாறி இப்போதைக்கு என்னிடம் வந்திருக்கிறது.அதை பார்த்த போது ஒரு Nostalgic உணர்வு வந்ததை என்னால் தவிர்க்க முடியவில்லை.அந்தக் கால பம்பாயை கற்பனை செய்ய தொடங்கிவிட்டது என் மனது.(இத்தனைக்கும் நான் பம்பாயை படங்களில் பார்த்த‌தோடு சரி) ஒரு வலியும் சந்தோஷமும் கலந்த உணர்வு சிறிது நேரம் இருந்தது.இத்தகைய உணர்வு Crossword போன்ற கடைகளில் கிடைக்குமா என்பது சந்தேகமே!!

Select Book Shop

No. 71, Brigade Road, Cross, Brigade Road
Bengaluru, Bengaluru, Karnataka 560001

Website : http://www.selectbooksindia.com/

தளபதி, காவலனில் சொல்வது போல “Lifela ஒரு Change வேணும்ல”.

கணையாழி கட்டுரைகளில் முற்றிலும் வேறுபட்ட சுஜாதாவை பார்க்க முடிகிறது.நிறைய‌ அபத்தங்களை கொஞ்சம் Bold’ஆகவே விமர்சிக்கிறார்.கட்டுரைகளின் ஆரம்ப கட்டத்தில் சுஜாதாவின் வயது 30 தான்.அதனால் அந்த இளவயது aggressiveness அவர் எழுத்திலும் பிரதிபலிப்பதில்ஆச்சர்யம் ஏதுமில்லை.கட்டுரைகளில் உள்ள அபார Sense of humour நம்மை மறந்து சிரிக்க வைக்கிறது.தமிழ் சினிமா அபத்தங்கள்,மோசமான பாடல் வரிகள்,அரசியல்,வெகுஜன ஊடகங்களில் பரவியிருக்கும் மலிவான வணிகத்தன்மை,தமிழ் இலக்கியம்,தமிழரின் பழக்க வழக்கங்கள் என்று எல்லாம் அவரிடம் படாது பாடு படுகிறது.

சுஜாதாவின் கட்டுரைகளை வகைப்படுத்துவது கடினம்.அறிவியல்,சங்க இலக்கியம்,கணிப்பொறியியல்,உலக,தமிழ் சினிமா,ஆங்கில இலக்கியம்,இசை,மலையாள,வங்காள,ஹிந்தி சினிமாக்கள்,மராத்தி நாடக‌ங்கள்,சிறுகதைகள்,நாவல்கள், ஹைக்கூ,புதுக்கவிதை,ஜென் தத்துவம்,தொலைக்காட்சி என்று எல்லாவற்றையும் நமக்கு அறிமுகப்படுத்துகிறார்.அன்று Google இல்லாத குறையைத் தீர்த்திருக்கிறார்.

சுஜாதாவின் எழுத்து நடை தமிழில் ஒரு Trend Setting என்று சொல்லுவேன்.இன்று வரை அவர் பாதிப்பில்லாமல் யாரும் எழுத முடியாது.அவர் எதையும் தீர்மானித்து எழுதுவதில்லை.எழுத்தின் Contentஐ பொருத்துத்தான் கட்டுரை அளவைத் தீர்மானிக்கிறார்.சொல்ல வந்த விஷயத்தை சுருக்கமாக சொல்லிவிட்டு போவது அவரின் தனித்தன்மை.பக்கத்தை நிரப்ப வேண்டும் என்று ஜவ்வு போல் கட்டுகரைகளை நீட்டிப்பதில்லை.சில சமயம் ஒரே பக்கத்தில், நான்கு சின்ன சின்ன கட்டுரைகள் எழுதுகிறார்.சில சமயம் ஒன்று அல்லது இரண்டோடு நிறுத்திகொள்கிறார்.

குறுக்கெழுத்து போட்டிகளும்,உப்பு சப்பில்லா கேள்விகளும் இருந்த அக்காலத்தில்(இக்காலத்திலும்தான்) Lateral Thinking கேள்விகளை கேட்டு, வாசகனுக்கும் எழுத்தாளனுக்கும் ஒரு intellectual interactionஐ அறிமுகப்படுத்தியவர் சுஜாதா.

1960களில் எழுதிய கட்டுரைகள் இன்றுவரை அதன் Freshnessஐ இழக்காமல் இருப்பது சாதாரண விஷயமல்ல.சில சமயம், என் ப்ளாக்கில் உள்ள பழைய கட்டுரைகளை சும்மா படித்துப் பார்ப்பேன்.நாலு வரிகளுக்கு மேல் வாசிக்க முடியாது.இந்த கண்றாவிய‌வா நாம எழுதினோம் என்ற எனக்கே ஒரு வெட்க உணர்வு வரும்.நல்ல எழுத்து காலம் கடந்தாலும் அதன் தனித்தன்மையை இழக்காது. நான் அடிக்கடி மனதில் சொல்லிக் கொள்வேன்.ந‌ல்ல எழுத்து, திருவள்ளுவர் முகத்தைப் போல் இருக்க வேண்டும்.எந்த வயதில் பார்த்தாலும் வள்ளுவரின் முகம் முதல் தடவை பார்க்கும் உணர்வைத் தருகிறது.சுஜாதாவின் எழுத்தும் அப்படித்தான்.சுஜாதா என்ற‌ ஆளுமையின் முழு வெளிப்பாடு கணையாழி கடைசி பக்கங்கள்.

ஆனால் இன்றைய தேதியில் இந்த உப‌வாசங்களை க‌டைபிடிப்பதுக்குள் தாவு தீர்ந்துவிடுகிறது.சுப்ரமணியபுரம் பெங்களூரில் Release ஆகாத சமயம்.யதேச்சையாக சென்னை சென்றேன்.சுப்ரமணியபுரம் பார்க்காமல் பெங்களூர் திரும்பக்கூடாது என்று சாந்தி தியேட்டருக்கு நானும் என் நண்பனும் சென்றோம்.அந்த நேரம் பார்த்து இன்னொரு நண்பன் திருநெல்வேலியிலிருந்து செல்ஃபோனில் அழைக்க…

நான், “மாப்ள!! சுப்ரமணியபுரம் படத்துக்கு வந்துருகேம்ல,படம் முடிந்சு கூப்புடுறேன்“

நண்பன், “சரிலே, நாளைக்கு Call பண்றேன்” என்று இணைப்பைத் துண்டிக்க முயல‌,அப்போதாவது நான் சும்மா இருந்து தொலைத்திருக்கலாம்.ஆனால் விதி வலியது.

நான், “நீ படம் பாத்தியா ? பட்டைய கிளப்புச்சா” என்று வலிய போய் வாங்கி கட்டிக் கொண்டேன்.

நண்பன், “என்ன படம்ல,கடசில எல்ல பயலும் செத்துருவானா,அந்த எழவ பாக்கணுமா” சரி வச்சுறேன்.

அந்த பதிலை நான் சிறிதும் எதிர்பார்க்கவில்லை.என்ன செய்ய ஏது செய்ய என்று ஒன்றும் பிடிபடவில்லை.திரும்பவும் பூமி 2 நிமிஷம் முன்னால் போய் விடாதா என்று தோன்றியது.அப்படி ஒரு எமாற்றம் மனதில்.ஒரு மாதமாக அந்தப் படத்தை பார்க்கும் வெறியில் இருந்த எனக்கு,ஒரே நொடியில் அந்த பதிலால் சுக்கு நூறாய் ஆயிற்று. நொந்து போய் தியேட்டருக்குள் வேண்டா வெறுப்பாய் நுழைந்தேன்.படத்தின் உயிரே கிளைமேக்ஸ்தான்.அதையே போட்டு உடைத்ததால் ப‌டத்தை சுத்தமாக ரசிக்க முடியவில்லை.2 மணி நேரம் பேருக்கு உட்கார்ந்து விட்டு வந்தேன்.இன்று வரை அந்த எரிச்சலும்,வலியும் இருக்கிறது.

இதுபோக‌ ப‌டம் வந்த இரண்டு மணி நேரத்தில் Twitter,Orkut,Blogger என்று எல்லா Social Network Siteகளிலும் படத்தை Post-Mortem செய்ய‌ ஆரம்பித்து விடுகிறார்கள்.தொழில்நுட்ப வளார்ச்சியின் மிகப்பெரிய பாதிப்பு இது.Privacy என்பதே இல்லாமல் போய்விட்டது. ஈரம் படத்திற்கு டிக்கெட் வாங்க வரிசையில் நின்று கொண்டிருந்தபோதும் இப்படித்தான்.இத்தனைக்கும் ப‌டம் வெளிவந்த மறுநாள்.எனக்கு முன் இருக்கும் ஒரு ஆசாமி அவன் நண்பனுக்கு செல்ஃபோனிலேயே ப‌டத்தின் கதையை சொல்ல ஆரம்பித்து விட்டான்.எனக்கு உச்ச கட்ட பயம்.அதை கேட்க கூடாதென எனக்குள்ளாகவே கெளசல்யா சுப்ரபாதத்தை முனக ஆரம்பித்துவிட்டேன். நல்ல வேளை! இடைவேளை விடுவதுக்குள் அவன் வரிசை வந்துவிட்டது.இல்லையெனில் முழு படத்தை செல்ஃபோனிலேயே ஓட்டியிருப்பான்.

இந்த மாறி மனிதர்களை என்னால் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை.தாங்கள் செய்யும் செயல்கள் படம் பார்க்க‌ வருபவர்களை எவ்வளவு தூரம் பாதிக்கிறது என்பது கூட இவர்களுக்குத் தெரியவில்லை.

இணையத்திலும் இது போன்று சில புண்ணியவான்கள் இருக்கிறார்கள்.எந்தப் படமாக இருந்தாலும் சகட்டுமேனிக்குத் தாளிக்கிறார்கள்.அதிலும் விஜய் படம் என்றால் கேட்கவே வேண்டாம்.அக்கு வேறு ஆணி வேறாக பிரித்து overhauling செய்துவிடுகிறார்கள்.விஜயை விமர்சிப்பதில் தனி இன்பம்,ஒரு குருர மகிழ்ச்சி இருப்பது தெளிவாகத் தெரிகிறது.சனியன் அதோடு தொலைந்தாலும் பரவாயில்லை.பேரிலக்கியம் படைத்தது போல ஒருத்தர் விடாமல் Email Fwd வேறு செய்து விடுகிறார்கள்.இவர்களின் வலைதளத்தின் Hit Ratioவை அதிகரிக்க இது ஒரு எளிய வழி.

கேட்டால் “விஜய் நல்ல படம் நடிச்சா நாங்க ஏன் விமர்சிக்க போறோம்” என்று Oscar Jury ரேஞ்சுக்குப் பேசுகிறார்கள். நான் இவர்களை ஒன்றே ஒன்று கேட்கிறேன்

“விஜய் நல்ல படம் நடிக்க மாட்டார்ன்னு நல்லாத் தெரியுது அப்புறம் ஏன் இன்னும் அவர் படங்களை இவர்கள் பார்க்கிறார்கள் ? “ அப்படி சிரமப்பட்டு காசை கிணற்றில் போல வேண்டுமா ? செய்ய மாட்டார்கள்.காரணம் இவர்கள் பொழப்பு ஓடாது.இவர்கள் ஒரு வகை.

இன்னொரு வகையினர் இருக்கிறார்கள்.விமர்சனத்தை பத்தி பத்தியாக எழுதி தள்ளுகிறார்கள்.படத்தின் ரீல் 12 என்றால் இவர்கள் செய்யும் விமர்சனத்தின் ரீல் அதை விட நீள‌…மாக இருக்கிறது.வயிற்றில் புளியை கரைக்கிறது.கிட்ட திட்ட தாழ்வு மனப்பான்மையை உண்டாக்கிவிடுகிறார்கள். நாள் முழுதும் தலை கீழாய் நின்று யோசித்தாலும் ஐந்தாறு பத்திகளை என்னால் தாண்டமுடியவில்லை.இந்த‌ இடத்தில் முக்கியமாக ஒன்று சொல்ல விரும்புகிறேன்.
விமர்சனத்தில் பட‌த்தின் முக்கியமான‌ திருப்பம் மிகுந்த காட்சிகளை அல்லது கிளைமேக்சை தயவுகூர்ந்து சொல்லாதீர்கள்.இல்லை சொல்லித்தான் தீருவேன் நீ யார் கேட்க என்றால் Spoiler Alertஆவது போடுங்கள்.படம் பார்க்காதவர்கள் அதை படிக்காமல் ஆவது இருப்பார்கள்.விமர்சனத்தில் படத்தின் முக்கியமான Plus&Minusஐ சொல்லுங்கள் படத்தின் ரீலை ஓட்டாதீர்கள்.அது தியேட்டர் ஆப்ப‌ரேட்டர்கள் வேலை.

கடைசியாக‌:

படம் பார்க்க வரும் புண்ணியாத்மாகளுக்கு சில வேண்டுகோள்கள்:

• ஃபிகரை தியேட்டருக்கு கூட்டி வந்து, படம் ஓடும்போது குசு குசு என்று பேசாமல் இருக்க‌..
• செல்ஃபோனில் காட்டுக் கூச்சல் போடாமலிருக்க‌..
• அவ்வப்போது திரையை மறைத்து, கும்ப‌ல் கும்பலாக தம் அடிக்க செல்லாதிருக்க‌..

தியேட்டர் ஆப்ப‌ரேட்டர்களுக்கு ஒரு வேண்டுகோள்:

• இடைவேளை விட்டபின் லைட்டுகளை போட்டுத் தொலையுங்களேன்.அதற்குள் என்ன அவசரம் ?
• End Creditsஐ முழுதாக போடுங்கள்.எந்த ஒரு (சிறு) கலைஞனுக்கும் அங்கீகாரம் மிகவும் முக்கியம்.அவன் விரும்புவதும் அதுவே.ஒன்றிரண்டு பேராவது அதை ஆவலோடு எதிர்பார்த்து கொண்டிருப்பார்கள்.

இன்னும் நன்றாக நினைவிருக்கிறது.நண்பன் நச்சரிப்பு தாங்காமல் “பொல்லாதவன்” படத்திற்கு வேண்டா வெறுப்பாக தியேட்டரில் உட்கார்ந்தேன்.ஆனால் படம் நகர நகர,அந்த திரைக்கதையின் போக்கு வியக்க வைத்தது.பொல்லாதவனை வெறும் வணிகப்படமாக நாம் ஒதுக்கிவிடமுடியாது.அந்தப் படத்தின் திரைக்கதை அமைப்பும்,சென்னையின் நிழல் உலக மனிதர்களை காட்டிய விதமும் பாராட்டுக்குரியது.படம் நன்றாக ஓடினாலும் அது சரியாக கொண்டாடப்படவில்லை என்பதில் வருத்தமே.அப்பொழுதே தெரிந்தது வெற்றிமாறன் வழக்கமான மசாலாக்குள் அடங்கமாட்டாரென.இப்போது திட்டவட்டமாக தெரிந்து விட்டது ஆடுகளத்தில்.

படத்தின் களனான சேவற் சண்டையை நாம் பல படத்தில் பார்த்திருந்தாலும் ஆடுகளத்தை போல எந்த ஒரு படமும் இவ்வளவு அழுத்தமாக காட்டியதில்லை இனி காட்டப்போவதுமில்லை.வெறும் சேவற் சண்டையோடு நில்லாமல்அதன்பின் இருக்கும் அரசியல்,பகை உணர்வு,எந்தளவுக்கு ஒரு குறிப்பிட்ட மக்களிடம் சேவற் சண்டை முக்கியத்துவம் பெறுகிறது என்பதை காட்டிய விதம் பிரமிக்க வைக்கிறது.

மிக முக்கியமாக குறிப்பிடவேண்டியது வெற்றிமாறனின் மிரள வைக்கும் காட்சியமைப்பு அல்லது Scene Execution.ஒவ்வொரு காட்சியும் தனித்து நிற்கின்றன.அதிலும் இடைவேளைக்கு முன் நடக்கும் அந்த சேவற் சண்டை காட்சிகள்,ஒவ்வொரு ரவுண்ட் முடிந்தபோது சேவலை அடுத்த ரவுண்டிற்கு தயார் செய்யும் விதம்,தனுஷிற்கும்,பேட்டைக்காரனுக்கும் நடக்கும் ஈகோ மோதல்கள் எல்லாம் beyond appreciation.வேல்ராஜின் ஒளிப்பதிவை இங்கு கண்டிப்பாக பாராட்ட‌ வேண்டும்.சில இடங்களில் லைட்டிங்குக‌ள் அதகளப்படுகின்றன.(உ‍ம்:கிளைமேக்சில் கருப்பும் பேட்டைக்காரனும் Dull லைட்டிங்கில் சந்திக்கும் காட்சியில் ஒளிப்பதிவு கன கச்சிதம்)அடுத்த‌து அட்டகாசமான கருப்பு,பேட்டைக்காரன் Characterisation.ஜெயபாலனுக்கும் தனுஷுக்கும் Life-time-best role.Indeed,they completely stole the show.(ஜெயபாலனின் விடு,சேவல் கூண்டுகள் எல்லாம் படு அமர்க்களம்.)

பட‌த்தின் ஒரே வருத்தம் இளையராஜா இசை இல்லாதது.சில காட்சியில் பின்னணி இசைக்குப் பதிலாக Yogi-B குரலை பின்னணி இசையாக ஒலிக்க வைத்திருப்பது எரிச்சலைத் தருகிறது.படத்தின் உயிரான இடைவேளைக்கு முந்தைய காட்சிகளில் இளையராஜாவின் பின்னணி இசை இருந்தால் நன்றாக இருந்திருக்கும்.

அவ்வப்போது தமிழில் சில சுமாரான படங்கள்(மைனா,களவாணி) வந்தாலே விமர்சகர்கள் அவர்களின் வழக்கமான பல்லவியை ஆரம்பித்துவிடுவார்கள் “ரொம்ப நாளைக்குப் பிறகு தமிழில் ஒரு முக்கிய படம்“.அந்த‌ Superlative எதற்கு பொருந்துகிறதோ இல்லையோ ஆடுகளத்திற்கு கண்டிப்பாக பொருந்தும்.

பொதுவாக நாவலின் முதல் வரி எப்படி இருக்கும் ?

• கிழக்கு வெளுத்தது ; பறவைகள் கூட்டை விட்டு இரை தேட கிளம்பின‌.
• அது ஒரு மலை மேல் இருக்கும் அழகிய கிராமம்.
• ஆளில்லா சாலையில் அவன் நடந்து வந்து கொண்டிருந்தான்.
• பஸ் சடாரென் திருப்பத்தில் வளைந்தது.

இப்படி பழகிவிட்டு :

அக்கரையிலிருந்து வந்த‌ ஒரு நீராவிப் படகு பினாங்கு துறைமுகத்தை அடைந்தபோது மணி 3.36.

“கடலுக்கு அப்பால்” என்ற நாவலின் முதல் வரி அது.படித்த போது பிரமிப்பின் உச்சத்துக்குச் செல்லாமல் இருக்க முடியவில்லை.நாவலை எழுதியவர் ப.சிங்காரம்.

ப‌.சிங்காரம் மொத்தம் இரண்டு நாவல்களை எழுதியுள்ளார்.

• கடலுக்கு அப்பால்.
• புயலிலே ஒரு தோணி.

இரண்டும் நாவல்களும் இரண்டாம் உலகப்போர் பின்னணியில் புனையப்பட்டது.

ப.சிங்காரம், இளம் வயதில் மலேசியாவில் இருந்த போது பல ராணுவ மூகாம்களுக்கு சென்றிருக்கிறார்;ராணுவ வீரர்களுடன் நல்ல நட்பு இருந்திருக்கிறது.அதன் மூலம் யுத்த சம்பவங்களை தெரிந்து கொண்டு, அதன் அடிப்படையில் இரண்டு நாவல்களை எழுதியுள்ளார்.இரண்டு நாவல்களும் தமிழில் மிக முக்கிய நாவல்கள் என‌ இலக்கிய ஆர்வலர்கள் அனைவரும் ஒப்புகொள்கிறார்கள்.தமிழில் யுத்த களனை கொண்டு நாவல் இருப்பது மிகுந்த ஆச்சர்யம்.துரதிர்ஷடவசமாக நம் பலருக்கும் இது தெரியவில்லை. நாவலைப் பிரசுரிக்க  ப.சிங்காரம் மிகுந்த சிரமப்பட்டிருக்கிறார்.1950′ல் கடலுக்கு அப்பால் எழுதியுளளார்.ஆனால் 1959′ல்தான் அது பிரசுருமாகியது.

ப.சிங்காரத்தின் முழு பேட்டிக்கான இணைப்பு கீழே :

http://azhiyasudargal.blogspot.com/2010/08/blog-post_21.html

http://azhiyasudargal.blogspot.com/2011/01/blog-post_29.html

அவசியம் படிக்க வேண்டிய நேர் காணல்.

தமிழினி பதிப்பகம் இப்போது இந்த இரண்டு நாவல்களையும் மறு பதிப்பு செய்கின்றன.(பதிப்பகம் தவறாக இருந்தால் மன்னிக்கவும்) புத்தக க‌ண்காட்சியில் கண்டிப்பாக கிடைக்கும்.விருப்பமுள்ளவர்கள் வாங்கி கொள்ளவும்

இப்போது விஷயத்திற்கு வருவோம்.

நான் தவறாமல் விரும்பி படிக்கும் எழுத்தாளர் பா.ராகவன் தளத்தில் புத்தக கண்காட்சிக்குச் செல்வோர்க்கு சில‌ அனுபவபூர்வமான குறிப்புகளை வழங்கியுள்ளார்.போகும் முன் அதை படித்துவிட்டு செல்வது நல்லது.சில அசெளரியங்களை தவிர்க்க இயலும்.

இது போக நான் அனுபவித்த‌ சில குட்டி குட்டி இம்சைகளையும் சொல்கிறேன்.

• கூடுமானவரையில் கண்காட்சிக்கு முதல் நாள் செல்லாதீர்கள்.அநேக ஸ்டால்கள் பாதி திறந்த‌ ஷெல்ஃபுகளுடன் வரவேற்கும்.அப்போதுதான் ஷெல்ஃபுகளில் புத்தகங்களை பக்த சிரதையோடு அடுக்கி கொண்டிருப்பார்கள்.நீங்கள் “மோகமுள்” என்று போய் கேட்டால், ஸ்டாலில் இருப்பவர் பெயருக்குத் தேடிவிட்டு,உங்களை பார்த்து ”சார், மோகமுள் எப்படி விட்டு போச்சுன்னு தெரில, மதியம் இல்ல நாளைக்கு வந்தீங்கன்னா நல்ல காப்பியாத் தரேன்” என்று அசடு வழிவார்.
• கண்காட்சிக்கு சென்றவுடன் நீங்கள் செல்லும் முதல் பதிப்பகத்திலேயே விரும்பிய புத்தகத்தை வாங்காதீர்கள்.முதலில் எல்லா ஸ்டால்களில் உள்ள புத்தகங்க‌ளை ஒரு தடவையாவது பாருங்கள்.ஒரே புத்தகத்தின் விலை வெவ்வேறு பதிப்பகங்களில் வேறுபடும்.உதாரணமாக “மோகமுள்” நாவல் ஒன்றிற்கு மேற்பட்ட அச்சகங்கள் மறுபதிப்பு செய்கின்றன.ஆனால் விலை ஒரே போல் இருப்பதில்லை.உங்களுக்கு எது செளரியப்படுகிறதோ அந்த விலைக்கு வாங்குங்கள்.
• Debit/Credit Cardஐ தேய்த்துக் கொள்ளலாம் என்று கனவு காணாதீர்கள்.”சார், கார்டுல ஏதோ Problemன்னு நினைக்கிறேன். Cash இருக்கா ?” என்பார்.Problem நமது கார்டில் இல்லை அவர்கள் மெஷினில்தான். ஒன்று, கார்டை தேய்க்கும் மெஷின் ஒழுங்காக நெட்வொர்க்கில் Connect செய்யப் பட்டிருக்க மாட்டாது; இல்லை, இந்த பாழாய்ப்போன Signal கிடைக்காது.பர்ஸில் பணத்தை தேவைக்கேற்ப்ப வைத்துக்கொள்வது உத்தமம்.
• வாங்கிய புத்தகங்களை ஒரு முறையாவது சரி பாருங்கள்.எல்லா எழுத்துக்களும் தெளிவாக இருக்கின்றனவா,பக்க எண்கள் வரிசையாக இருக்கிறதா என்று.வீட்டில் வந்து ஒரு சிறுகதை அந்தரத்தில் தொங்குகிறது, அதன் முடிவு தெரியவில்லையே என்று புலம்பாதீர்கள்.

கடைசியாக சென்னையில் இருந்து கொண்டு கண்காட்சியைத் தவ‌ற விடாதீர்கள்.பெங்களூரில் இருந்து ஏக்க பெருமூச்சுடன் தவிக்கும் எங்களை போன்றவர்களுக்குத்தான் அதன் அருமை புரியும்.